“Het CCV is een heel mooie organisatie”
Burgemeester Egbert Lichtenberg van de gemeente Altena versterkt vanaf 1 augustus de raad van toezicht van het Centrum voor Criminaliteitspreventie en Veiligheid (het CCV). “Dit lijkt met een leuke rol, om zo een bijdrage te leveren aan het CCV. Dat vind ik een heel mooie organisatie die ik al heel lang ken.”
Burgemeester Altena wordt lid raad van toezicht van het CCV
Al aan het begin van zijn carrière hield Lichtenberg zich als jonge ambtenaar van de gemeente Papendrecht bezig met criminaliteitspreventie en de uitvoering van de aanbevelingen van de toenmalige Commissie-Roethof. Deze stelde dat criminaliteit niet uitsluitend met politie en straffen kon worden bestreden, maar dat ook preventie en samenwerking binnen de samenleving essentieel zijn. Deze visie heeft het Nederlandse veiligheidsbeleid jarenlang sterk beïnvloed.
Inzetten voor de publieke zaak
De 59-jarige burgemeester vertelt dat hij vanaf jongs af aan de diepe wens voelde om zich voor de publieke zaak te willen inzetten. “Vooral lokaal bestuur trok me, omdat je dan het dichtste bij belevingswereld van de inwoners staat en zo een mooie bijdrage aan de samenleving kunt leveren.”
Diverse rollen vervulde Lichtenberg al op dat gebied en al die ‘rode draden’ hebben hem geleid naar zijn rol als burgemeester. “Dat ambt heb ik nooit nagejaagd, hoewel mensen dat vaak denken als zoon van een burgemeester. Maar toen ik jong was, vond ik dat niet zo leuk, omdat het best een baan is die veel tijd kost.” Hij bestempelt zijn werk als het mooiste tot nu toe. “Ik doe het elke dag met veel liefde en plezier.”
Het gras groeit niet harder als je eraan trekt
De burgemeester leerde veel belangrijke lessen. Een daarvan is dat het gras niet harder groeit als je eraan trekt. Een andere is dat het glas soms halfvol en soms halfleeg is en dat je er met meerdere mensen naar kunt kijken, maar dat iedereen het anders ziet. “Ik leerde ook dat je oog moet hebben voor de onderstroom als je iets wilt veranderen.”
Voor Lichtenberg is het glas altijd halfvol. “Ik ben zelf optimist. Ik ben rooms-katholiek, dus ik kijk met enige blijmoedigheid naar de wereld.” Als lid van de raad van toezicht wil Lichtenberg zijn positieve houding inzetten, goed luisteren en doorvragen. “Dat doe je met een duidelijk doel, maar waarbij je je altijd moet realiseren dat je er mensen voor nodig hebt. Daarvoor is het belangrijk om vanuit meerdere perspectieven te kijken en dus op verschillende manieren naar het halfvolle of halflege glas.”
Hoe houden we buurten leefbaar?
Die vaardigheden gebruikt hij om de directeur en managers van het CCV te ondersteunen en hun manier van denken en handelen te spiegelen, zonder direct zelf verantwoordelijk te zijn. Hij wil vooral inspireren en begeleiden. “Dat is iets wat in deze rol van mij wordt verwacht”, zegt Lichtenberg, die nog competitievolleybal speelt met jongens van 19 tot 40 jaar. “Dat helpt me ook nieuwe perspectieven te blijven zien en ontdekken.”
Een veiligheidsvraagstuk dat volgens hem de komende jaren de meeste aandacht vraagt, is hoe Nederland de buurten leefbaar houdt. “Daarbij kan het CCV gemeenten wel degelijk ondersteunen.” Lichtenberg stelt dat weerbaarheid niet alleen gaat over een fysiek noodpakket in huis. “WhatsApp-groepen in buurten zijn het belangrijkste noodpakket: een informele structuur waarin mensen naar elkaar omzien om de buurt leefbaar te houden.”
Veiligheid weer iets van ons allemaal worden
Nederland is nu veiliger dan twintig jaar geleden, maar als je dat aan mensen vraagt dan denken zij precies het omgekeerde. “Dat grote verschil tussen feitelijke veiligheid en de beleving bestond ook in de jaren tachtig. Ook nu moet veiligheid weer iets van ons allemaal worden, dus een revival van het denken van de Commissie-Roethof”, vindt de burgemeester. “Bij jongeren die te hard rijden op fatbikes, denken we direct aan handhaving, terwijl we nauwelijks nog een goed gesprek voeren.”
Als Lichtenberg naar zijn inmiddels volwassen kinderen kijkt, ziet hij dat zij niet alleen voor hun eigen plezier en geluk gaan, maar ook naar hun plek in de samenleving kijken. “Fatbikes hebben ze nooit gewild. Ook dronken ze geen alcohol tot hun 18e. Ik ging daarover tijdens het opgroeien met hen in gesprek en ik hoop dat de samenleving dat ook meer doet. Ik voel me gezegend over de manier waarop mijn kinderen ermee omgaan.”