Product toegevoegd aan winkelmand
 
Terug naar blogoverzicht

En ineens zijn ze weg...

Door: Marjon den Breems, adviseur Multiprobleem gezinnen met een Roma achtergrond, Criminaliteit binnen familienetwerken en Mensenhandel

Onlangs nam je telefonisch contact met mij op. Je werkt als procesregisseur in een Zorg- en Veiligheidshuis. En wat was je gefrustreerd; terecht als je het mij vraagt. Voor de derde keer in een aantal maanden tijd waren er kinderen verdwenen. Plotseling door hun ouders of verzorgers meegenomen naar het buitenland.

Mijn eerste vraag was: zijn er dan helemaal geen zorgwekkende signalen geweest? Nee, dat werd eigenlijk pas gaandeweg helder. Er waren wel signalen, maar deze waren versnipperd. Daarom duurde het even voordat duidelijk werd wat zich precies afspeelde. Het heeft jou ook tijd gekost om iedereen van de ernst van de situatie te overtuigen en anders te laten kijken naar de situaties. Ik begrijp dan ook jouw frustratie.

Zorgen om een kind

Het systeem zoals we dat in Nederland kennen dat kinderen moet beschermen, is vooral gebaseerd op ouders en verzorgers die vrijwillig meewerken. Doen ze dat niet (meer), maar blijven de zorgen rondom het kind bestaan, dan staan hulpverleners vaak machteloos. Dat is 1 van de dilemma’s waar veel professionals tegenaan lopen.

Verdwijnen naar landen in Europa

Hoe kun je dan toch voorkomen dat kinderen verdwijnen? Het begint met het (h)erkennen van het probleem, het liefst vóórdat kinderen zijn verdwenen. Ik weet dat het lastig is de signalen te herkennen en te duiden. Ja, het gebeurt dat meisjes van 7, 8 of 9 jaar ineens verdwijnen. Naar landen in Europa om opgeleid te worden tot zakkenrollers of winkeldieven of om klaargestoomd te worden een goede bruid te zijn. En ja, het gebeurt dat ouders besluiten nemen die niet in het belang van hun kinderen zijn en zij daarmee de veiligheid van hun eigen kinderen in gevaar brengen. Wees je hier bewust van.

Samen zoeken naar rechtvaardiging

Zonder strafzaak en zonder beschermingsmaatregel kunnen betrokken partijen alleen concluderen dat kinderen onder zorgelijke omstandigheden verdwijnen. Pas achteraf wordt glashelder dat er zorgelijke signalen waren. Hoe het nu met hen gaat? Of ze naar school gaan? Of ze veilig zijn? Niemand die het weet en het kan controleren.

Bedenk daarom alvast vooraf met welke partijen je moet samenwerken en ga het gesprek met ze aan. Onderwijs jezelf en elkaar, leer samen signalen kennen en ga gezamenlijk op zoek naar de randen van ons systeem en de wet- en regelgeving. Wat mag en moet je doen op het moment dat de ontwikkeling van een kind in gevaar komt? Zoek samen naar de rechtvaardiging van je interventies.

Hoe kunnen we deze situaties voorkomen?

Samen hebben we nog heel veel te leren. En lang niet alles zal binnen onze cirkel van invloed liggen, helaas. Wat kunnen we dan wel? Weet dat we hierin een gezamenlijke verantwoordelijkheid dragen. Besef dat we geen complexe puzzel leggen; 1 waarvan het plaatje en de omvang al duidelijk is. Deze opdracht is gewoon nog niet helder, het gaat om een ongestructureerd probleem. Of zoals we dat noemen, een ‘wicked problem’. Dit vraagt om andere samenwerkingen en een andere manier van inzet.

Durf jij uit het comfort van je eigen systeem te stappen? De Zorg- en Veiligheidshuizen en het CCV kunnen je daarbij helpen.

Heb je ook te maken met wicked problems? Er zijn mogelijkheden om dit samen aan te pakken. Lees er meer over in het dossier Georganiseerde criminaliteit en ondermijning.

© Centrum voor Criminaliteitspreventie en Veiligheid